Όταν η Ιστορία Δεν Επαναλαμβάνεται, αλλά Προειδοποιεί.
Στις 28 Ιουνίου 1919, στην Αίθουσα των Κατόπτρων των Βερσαλλιών, οι ηγέτες της εποχής υπέγραψαν τη συμφωνία που έμελλε να τερματίσει επίσημα τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο κόσμος πίστεψε ότι η ειρήνη είχε επιστρέψει. Οι εφημερίδες μίλησαν για το τέλος μιας εποχής. Οι αγορές αναζήτησαν σταθερότητα. Οι πολιτικοί αναζήτησαν δικαίωση. Με την ιστορία όμως να έχει διαφορετική άποψη.
Η Συνθήκη των Βερσαλλιών σταμάτησε τον πόλεμο, αλλά δεν εξαφάνισε τις αιτίες που τον δημιούργησαν. Δεν εξαφάνισε την ταπείνωση. Δεν εξαφάνισε την επιθυμία αναθεώρησης. Δεν εξαφάνισε τις γεωπολιτικές φιλοδοξίες. Δεν εξαφάνισε τις συγκρούσεις συμφερόντων.
Είκοσι χρόνια αργότερα, η ανθρωπότητα βυθίστηκε στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Το πρόβλημα δεν ήταν ότι υπογράφηκε μια συμφωνία. Το πρόβλημα ήταν ότι πολλοί πίστεψαν πως η υπογραφή αποτελούσε λύση.
Περισσότερο από έναν αιώνα αργότερα και συγκεκριμένα πριν από μερικές ημέρες , οι Βερσαλλίες βρέθηκαν ξανά στο επίκεντρο της παγκόσμιας διπλωματίας. Οι φωτογραφίες ταξίδεψαν σε ολόκληρο τον κόσμο. Οι τίτλοι των ειδήσεων μίλησαν για αποκλιμάκωση. Οι αγορές αντέδρασαν θετικά και η διεθνής κοινότητα ανέπνευσε προσωρινά. Όμως πίσω από τη διπλωματική εικόνα παραμένει ένα ερώτημα που δεν απαντήθηκε: Έχει λυθεί η σύγκρουση ή απλώς αναβλήθηκε;
Αυτό είναι το ερώτημα που θα καθορίσει όχι μόνο τη Μέση Ανατολή αλλά και ολόκληρη την Ανατολική Μεσόγειο.
Υπάρχει μία λεπτομέρεια που πέρασε σχεδόν απαρατήρητη. Η συμφωνία δεν επιλύει τα βασικά ζητήματα. Τα μεταφέρει χρονικά για τις επόμενες 60 ημέρες και εκεί ακριβώς βρίσκεται το πραγματικό της βάρος. Οι αγορές συμπεριφέρθηκαν σαν να απέκτησαν βεβαιότητα αλλά στην πραγματικότητα απέκτησαν μόνο μία προθεσμία.
Η διαφορά είναι τεράστια. Η βεβαιότητα δημιουργεί επενδύσεις. Η προθεσμία δημιουργεί αναμονή. Η βεβαιότητα επιτρέπει στρατηγικό σχεδιασμό. Η προθεσμία απλώς μεταθέτει τις αποφάσεις και Οι κρίσιμες διαφωνίες παραμένουν: Το πυρηνικό πρόγραμμα, ο εμπλουτισμός ουρανίου, οι βαλλιστικοί πύραυλοι , οι μηχανισμοί επιθεώρησης, οι περιφερειακές συμμαχίες , οι κυρώσεις και οι μελλοντικές ισορροπίες ασφαλείας.
Με άλλα λόγια, οι βασικές αιτίες της αντιπαράθεσης παραμένουν σε μεγάλο βαθμό εκεί όπου βρίσκονταν πριν από τις υπογραφές. Η αβεβαιότητα δεν εξαφανίστηκε. Απλώς απέκτησε ημερομηνία λήξης.
Η Μεγαλύτερη Απειλή Δεν Είναι ο Πόλεμος
Οι περισσότεροι άνθρωποι πιστεύουν ότι η μεγαλύτερη απειλή για την οικονομία και τον τουρισμό είναι ένας πόλεμος και συνήθως εκεί είναι το λάθος. Η μεγαλύτερη απειλή είναι η αβεβαιότητα.
Οι επενδυτές μπορούν να διαχειριστούν έναν γνωστό κίνδυνο. Δεν μπορούν να διαχειριστούν έναν άγνωστο. Οι ασφαλιστικές εταιρείες μπορούν να τιμολογήσουν μια πραγματικότητα. Δεν μπορούν να τιμολογήσουν μια πιθανότητα. Οι αγορές μπορούν να προσαρμοστούν σε ένα γεγονός. Δεν μπορούν να προσαρμοστούν σε ένα ερωτηματικό και σήμερα η Ανατολική Μεσόγειος βρίσκεται ακριβώς μέσα σε αυτό το ερωτηματικό.
Η Ανατολική Μεσόγειος δεν είναι απλώς μια γεωγραφική περιοχή. Είναι ένας γεωπολιτικός αισθητήρας και κάθε μεταβολή στις σχέσεις μεταξύ ΗΠΑ, Ιράν, Ισραήλ, Τουρκίας, Αιγύπτου, Συρίας και κρατών του Κόλπου αντανακλάται σχεδόν άμεσα στη θάλασσα. Στις μετακινήσεις. Στις επενδύσεις. Στις ασφαλίσεις. Στην τουριστική ψυχολογία και στην επιλογή προορισμών, με τις γεωπολιτικές δονήσεις να εμφανίζονται πρώτα στους θαλάσσιους χάρτες και αργότερα στα πρωτοσέλιδα.
Η βιομηχανία του yachting διαθέτει ένα μοναδικό χαρακτηριστικό. Δεν περιμένει την κρίση αλλά αντιδρά στην πιθανότητα της κρίσης. Ένας ιδιοκτήτης superyacht μπορεί να αλλάξει home port σε μία ημέρα. Ένας charter broker μπορεί να αλλάξει προορισμό σε μία ώρα. Ένα family office μπορεί να αναθεωρήσει ολόκληρη τη στρατηγική του μέσα σε ένα πρωινό με το yachting να λειτουργεί όπως το νερό. Ρέει προς εκεί όπου αισθάνεται μεγαλύτερη ασφάλεια. Όχι προς εκεί όπου υπάρχουν περισσότερες υποσχέσεις.
Οι 60 Ημέρες Μέσα Από τα Μάτια του Yachting
Για τον μέσο πολίτη οι επόμενες 60 ημέρες μπορεί να αποτελούν απλώς ένα διπλωματικό χρονοδιάγραμμα. Για το yachting όμως είναι κάτι πολύ διαφορετικό.
Είναι: 60 ημέρες επενδυτικής αναμονής. 60 ημέρες ασφαλιστικής αβεβαιότητας.
60 ημέρες πιθανών αλλαγών σε itineraries. 60 ημέρες επαναξιολόγησης κινδύνου.
60 ημέρες κατά τις οποίες κανείς δεν γνωρίζει ποιο θα είναι το γεωπολιτικό περιβάλλον της επόμενης σεζόν.
Οι αποφάσεις για το 2027 αρχίζουν να λαμβάνονται σήμερα και σήμερα κανείς δεν μπορεί να περιγράψει με βεβαιότητα ποια θα είναι η κατάσταση την εξηκοστή πρώτη ημέρα.
Το Παράδοξο της Ελλάδας
Η Ελλάδα βρίσκεται σε μια ιδιαίτερη θέση. Από τη μία πλευρά αποτελεί έναν από τους ασφαλέστερους και ισχυρότερους προορισμούς yachting στον κόσμο. Από την άλλη πλευρά βρίσκεται μέσα σε μια γεωγραφική περιοχή που επηρεάζεται άμεσα από κάθε μεταβολή στη Μέση Ανατολή με αυτό να σημαίνει ότι η Ελλάδα μπορεί να ωφεληθεί σημαντικά από μια πραγματική σταθεροποίηση. Αλλά μπορεί επίσης να επηρεαστεί δυσανάλογα από μια νέα περίοδο αβεβαιότητας. Διότι το yachting δεν αξιολογεί μόνο χώρες. Αξιολογεί ολόκληρες περιοχές.
Το Πραγματικό Μάθημα των Βερσαλλιών
Οι Βερσαλλίες του 1919 δεν μας δίδαξαν ότι κάθε συμφωνία οδηγεί σε πόλεμο.
Μας δίδαξαν κάτι βαθύτερο. Ότι οι υπογραφές δεν λύνουν προβλήματα. Οι υπογραφές δημιουργούν ευκαιρίες για να λυθούν προβλήματα και όταν τα προβλήματα παραμένουν άλυτα, οι υπογραφές μετατρέπονται σε χρονόμετρα.
Ίσως αυτό να είναι και το πιο σημαντικό ερώτημα για τις Βερσαλλίες του 2026.
Δεν είναι τι υπογράφηκε. Είναι τι δεν έχει ακόμη συμφωνηθεί. Δεν είναι τι τελείωσε.
Είναι τι παραμένει ανοιχτό. Διότι η ιστορία έχει αποδείξει πολλές φορές ότι η διαφορά μεταξύ ειρήνης και αναβολής δεν βρίσκεται στις υπογραφές. Βρίσκεται σε όσα συμβαίνουν μετά από αυτές και σήμερα, περισσότερο από ποτέ, η Ανατολική Μεσόγειος, ο θαλάσσιος τουρισμός και η βιομηχανία του yachting δεν παρακολουθούν απλώς μια συμφωνία. Παρακολουθούν ένα αντίστροφο μέτρημα. Οι Βερσαλλίες του 1919 αγόρασαν είκοσι χρόνια. Οι Βερσαλλίες του 2026 αγόρασαν εξήντα ημέρες.
Το αν αυτές οι εξήντα ημέρες θα μετατραπούν σε σταθερότητα ή σε μια νέα περίοδο αβεβαιότητας είναι ίσως το σημαντικότερο γεωπολιτικό ερώτημα της Ανατολικής Μεσογείου σήμερα.
«Η θάλασσα δεν φοβάται τις καταιγίδες. Εκείνες έρχονται και φεύγουν. Αυτό που φοβάται είναι οι άνεμοι που αλλάζουν χωρίς προειδοποίηση.»
Ο κ. Γιώργος Παρίσης είναι Πλοίαρχος ΜΜa MSc ( Marine Engineering Management )
από το University of Greenwich D.M. Εκπαιδευτής Ναυτιλίας, ενώ έχει διατελέσει στο
παρελθόν Πρόεδρος της Επιτροπής Εκπαίδευσης και σήμερα δρα ως Επιστημονικός
Σύμβουλος στην Εκπαίδευση και Κατάρτιση Πληρωμάτων για τη HYCA (Hellenic Yacht
Crew Association). Παράλληλα, συνεργάζεται ως Επιστημονικός Συνεργάτης στους
τομείς του Έξυπνου χωρικού σχεδιασμού και σύγχρονης ανάπτυξης Μαρινών, της
Στρατηγικής Yachting και της Ναυτικής Εκπαίδευσης για την ΕΝΠΕΝ (Ένωση Ναυτικών
Πρακτόρων Ελληνικών Νήσων).Επιπλέον, πρόσφατα εξέδωσε το πρώτο του βιβλίο με
τίτλο «Yachting Manifesto», από τις εκδόσεις Update Productions.
Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το έργο και τη δραστηριότητα του
συγγραφέα:
facebook.com/share/1BSYkc8u2b/
instagram.com/georgeparisiscaptain
linkedin.com/in/george-parisis
Είναι διαθέσιμο στον παρακάτω σύνδεσμο:
www.public.gr/product/books/greek-books/hobbies/
xobbi-kouiz-paixnidia-/hobbies-and-games/yachting/2112887
