Η ιδέα ακούγεται απλή. Και λογική.
Αν αντικαταστήσουμε την άγκυρα με μόνιμα αγκυροβόλια, προστατεύουμε τον βυθό.
Άρα προστατεύουμε και τα θαλάσσια πάρκα.
Το πρόβλημα δεν είναι ότι η σκέψη είναι λάθος αλλά ότι πρόβλημα είναι ότι είναι ελλιπής και προβληματική .
Η άγκυρα αφήνει κινητικό αποτύπωμα αλλά το μόνιμο αγκυροβόλιο αφήνει στατικό οικολογικό αποτύπωμα στους Ελληνικούς κόλπους όπως και ένα οικονομικό καταστροφικό αποτύπωμα στις τοπικές κοινωνίες αλλά και στο Ελληνικό Yachting .
Το πρώτο διασπείρεται αλλά το δεύτερο συγκεντρώνεται και η οικολογία δεν κρίνεται από το αν αλλάξαμε τη μορφή της παρέμβασης, αλλά από το αν μειώσαμε τη συνολική πίεση στο οικοσύστημα.
Με την δημιουργία “ Controlled anchorage zones “ το πεδίο περιστροφής δεν εξαφανίζεται….απλώς σταθεροποιείται
Το μόνιμο ρεμέτζο δεν καταργεί το swing radius αλλά το παγιώνει γύρω από ένα σταθερό σημείο.
Αυτό σημαίνει τα παρακάτω :
• Mόνιμη ζώνη μηχανικής τριβής.
• Σημαίνει επαναλαμβανόμενη καταπόνηση ιζημάτων.
• Σημαίνει σταθερό κύκλο χημικής διατάραξης βενθικών οργανισμών.
• Σημαίνει ότι η πίεση αποκτά γεωγραφική μνήμη.
Δεν μιλάμε, λοιπόν, για μηδενικό αποτύπωμα αλλά για θεσμοθετημένη μόνιμη παρέμβαση.
Και κάθε θεσμοθετημένη παρέμβαση οφείλει να μην επιβάλλεται με όρους “slots”
Όταν δημιουργούνται “slots”, δημιουργείται βεβαιότητα και η βεβαιότητα αυξάνει τη κακή χρήση.
Η κακή χρήση φέρνει:
• Περισσότερα tender με περισσότερες διαδρομές
• Περισσότερα λύματα, άμεσα ή έμμεσα
• Μεγαλύτερη κατανάλωση καυσίμου γεννητριών σε μικρότερο χώρο
• Συνεχή θόρυβο στον βυθό
• Αυξημένη φωτορύπανση
• Σταθερή ανθρώπινη παρουσία….με αποτέλεσμα η πίεση να μην εξαφανίζεται αλλά απλώς να οργανώνεται.
Είναι αποδεκτό από όσους έχουν στοιχειώδη λογική πως οικολογία δεν είναι ζήτημα τάξης αλλά ζήτημα ορίου σε συνδυασμό με την οικονομική επιβίωση μιας ολόκληρης βιομηχανίας αλλά και της οικονομικής επιβίωσης των Ελληνικών παράκτιων περιοχών και νησιών και για αυτό καλό θα είναι να μιλάμε μα παραδείγματα .
Όρνος: το παράδειγμα που δεν χρειάζεται ερμηνεία
Στον Όρνο υπάρχουν μόνιμα αγκυροβόλια και υπάρχει και η εικόνα .
Ένας ημίκλειστος κόλπος με υψηλή πυκνότητα σκαφών με σταθερά ρεμέτζα κατά την περίοδο αιχμής και όχι μόνο .
Σταθεροποιημένες θέσεις. Συνεχής δραστηριότητα. Συγκεντρωμένο φορτίο.
Αν τα μόνιμα αγκυροβόλια αποτελούσαν από μόνα τους εργαλείο προστασίας,
ο Όρνος θα έπρεπε να αποτελεί παράδειγμα αποφόρτισης….Δεν είναι και το ο πρόβλημα στον Ορνό δεν είναι η άγκυρα αλλά τα ρεμέτζα .
Σε συστήματα περιορισμένης ανανέωσης υδάτων ( όπως το παράδειγμα του Ορνού ) η ρύπανση δεν χρειάζεται πρόθεση….προκύπτει από τη συσσώρευση σε “ Controlled anchorage zones “
Η άγκυρα στον Ορνό αντικαταστάθηκε αλλά η συγκέντρωση παρέμεινε και πλέον σε ετήσια βάση κάνοντας εύκολα αντιληπτό πως κανένα hardware στον βυθό δεν επαρκεί.
Ο Όρνος δεν είναι καταγγελία.
Είναι υπενθύμιση πως μια τέτοιου είδους διαχείριση δεν είναι προστασία.
Η ασφάλεια ως επιχείρημα άλλος ένας περίεργο επιχείρημα – μύθος .
Συχνά προστίθεται το τελευταίο διάστημα και το επιχείρημα της «ασφάλειας»…..ασφάλεια όμως δεν προκύπτει από την τοποθέτηση εξοπλισμού. Προκύπτει από μελέτη, σωστό dimensioning, πιστοποίηση, περιοδικό έλεγχο και σαφή κατανομή ευθύνης.
Σε περίπτωση αστοχίας, ποιος φέρει την ευθύνη; Ο διαχειριστής; Ο εγκαταστάτης; Το κράτος; Η ασφάλεια είναι σύστημα λογοδοσίας….Όχι αγκυροδέτης.
Από την οικολογία στον έλεγχο πρόσβασης
Υπάρχει και μια βαθύτερη διάσταση.
Όταν ένα αγκυροβόλιο περνά σε καθεστώς διαχείρισης με τιμολόγηση…δεν μιλάμε μόνο για προστασία. Μιλάμε για έλεγχο πρόσβασης σε δημόσιο φυσικό χώρο με έλεγχο της ροής χρήματος στις τοπικές κοινωνίες από εξωτερικό επενδυτή και εδώ θα πρέπει να γίνει ξεκάθαρο ότι η θάλασσα δεν είναι parking.
Το Ελληνικό yachting δεν είναι σύστημα προ κρατήσεων και δεν πρέπει να γίνει .
Αν το μετατρέψουμε σε γεωμετρία διαθεσιμότητας και χρέωσης, αλλάζουμε τη λειτουργία των νησιών και της θαλάσσιας οικονομίας….Και αυτό θα είναι επιλογή όχι οικολογική αναγκαιότητα.
Το ουσιαστικό ερώτημα
Αν πράγματι θέλουμε προστασία θαλάσσιων πάρκων, η συζήτηση πρέπει να αφορά:
• Διαχείριση λυμάτων (εδώ θα πρέπει να τονιστεί πως τα μεγάλα Ελληνικά σκάφη αναψυχής αναψυχής διαθέτουν και τις δεξαμενές με τους μηχανισμούς υποστήριξης των σχετικών διαδικασιών όπως και στελέχωση πλοιάρχων και αξιωματικών που διαθέτουν τις σχετικές πιστοποιήσεις για την ανάλογη περιβαλλοντική διαχείριση….Κάτι που οι Έλληνες επαγγελματίες πλοίαρχοι το αποδεικνύουν καθημερινά )
• Έλεγχο εκπομπών
• Μonitoring σε πραγματικό χρόνο ( Σε αυτό θα μπορούσαν να επιδοτηθούν τα Ελληνικά Mega και Super Yachts ώστε με ειδικό εξοπλισμό να γίνονται τα ίδια καταγραφικοί μετακινούμενοι σταθμοί έρευνας )
• Εποχιακή αποφόρτιση με την μη δημιουργία “Controlled anchorage zones” που θα επιβαρύνουν τους κόλπους και την χειμερινή περίοδο .
• Όχι μόνιμες εγκαταστάσεις. ” ( Ας μην δημιουργήσουμε άλλο ένα παράδειγμα μόνιμου κλειδώματος κόλπων καταστροφής των θαλασσών μας όπως γίνεται σε καθημερινή βάση με τις Ιχθυοκαλλιέργειες).
Τα μόνιμα αγκυροβόλια σε σχέση με την βιομηχανία του Ελληνικού Yachting (λαμβάνοντας υπόψιν και την οικονομία των ελληνικών νησιών ) είναι εξ ορισμού λάθος χωρίς να είναι οικολογική πολιτική από μόνα τους αλλά απλά ένα εργαλείο διαχείρισης.
Και όταν ένα εργαλείο οικονομικής διαχείρισης μέσο επενδυτών παρουσιάζεται ως λύση προστασίας της δραστηριότητας δεν μειώνουμε την πίεση…την κανονικοποιούμε.
Ο κ. Γιώργος Παρίσης είναι Πλοίαρχος ΜΜa MSc ( Marine Engineering Management ) από το University of Greenwich D.M. Εκπαιδευτής Ναυτιλίας, ενώ έχει διατελέσει στο παρελθόν Πρόεδρος της Επιτροπής Εκπαίδευσης και σήμερα δρα ως Επιστημονικός Σύμβουλος στην Εκπαίδευση και Κατάρτιση Πληρωμάτων για τη HYCA (Hellenic Yacht Crew Association). Παράλληλα, συνεργάζεται ως Επιστημονικός Συνεργάτης στους τομείς του Έξυπνου Χωρικού Σχεδιασμού, της Σύγχρονης Ανάπτυξης Μαρινών, της Στρατηγικής Yachting και της Ναυτικής Εκπαίδευσης για την ΕΝΠΕΝ (Ένωση Ναυτικών Πρακτόρων Ελληνικών Νήσων).Επιπλέον, πρόσφατα εξέδωσε το πρώτο του βιβλίο με τίτλο «Yachting Manifesto», από τις εκδόσεις Update Productions.
