O πόλεμος στη Μέση Ανατολή, που ξεκίνησε με επίκεντρο στρατιωτικούς και ενεργειακούς στόχους μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών, Ισραήλ και Ιράν, με φόντο το πυρηνικό πρόγραμμα της Τεχεράνης, τις κατηγορίες για παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και την επιδίωξη ανατροπής του καθεστώτος των μουλάδων, φαίνεται πλέον να μεταφέρεται με μαθηματική ακρίβεια στη θάλασσα και στον έλεγχο των Στενών του Ορμούζ.
Στο επίκεντρο της νέας φάσης της κρίσης βρίσκεται το θαλάσσιο ενεργειακό πέρασμα για το πετρέλαιο. Εκεί, Ουάσινγκτον και Τεχεράνη επιδίδονται σε ένα ιδιότυπο «στενό μαρκάρισμα», επιδιώκοντας να ελέγξουν τη ναυσιπλοΐα και κυρίως τη ροή του παγκόσμιου πετρελαίου, από την οποία εξαρτάται μεγάλο μέρος της διεθνούς οικονομίας.
Η ένταση κλιμακώθηκε περαιτέρω μετά την πληροφορία ότι ιρανικές δυνάμεις προχώρησαν σε ναρκοθέτηση της περιοχής, με στόχο να εμποδίσουν τη διέλευση πετρελαιοφόρων όσο θα διαρκούν οι πολεμικές επιχειρήσεις. Η εξέλιξη αυτή προκάλεσε άμεση αντίδραση από την Ουάσινγκτον.
Ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, Ντόναλντ Τραμπ, προειδοποίησε ότι η Τεχεράνη θα αντιμετωπίσει «στρατιωτικές συνέπειες άνευ προηγουμένου» εάν δεν αποσύρει άμεσα τις νάρκες από τη θαλάσσια περιοχή. Την ίδια στιγμή, ο Λευκός Οίκος ανακοίνωσε ότι το Αμερικανικό Πολεμικό Ναυτικό βρίσκεται σε πλήρη ετοιμότητα για να συνοδεύσει πετρελαιοφόρα πλοία, διασφαλίζοντας την ελεύθερη και ασφαλή ναυσιπλοΐα.
Η απάντηση από το Ιράν ήταν εξίσου σκληρή. Οι Φρουροί της Επανάστασης προειδοποίησαν ότι «πύραυλοι και drones θα στοχεύσουν κάθε αμερικανικό πλοίο που θα επιχειρήσει να περάσει από το σημείο», ανεβάζοντας ακόμη περισσότερο το θερμόμετρο της αντιπαράθεσης.
Παράλληλα, η στρατιωτική δραστηριότητα στην ευρύτερη Μέση Ανατολή εντείνεται. Την νύχτα, ο ουρανός της περιοχής γέμισε πυραύλους και μη επανδρωμένα αεροσκάφη, καθώς βρισκόταν σε εξέλιξη το δεύτερο κύμα ισραηλινών επιθέσεων εναντίον της Τεχεράνης. Την ίδια ώρα, σημειώνονταν βομβαρδισμοί και στην πρωτεύουσα του Λιβάνου, τη Βηρυτό.
Ταυτόχρονα, το Ιράν απάντησε με εκτοξεύσεις πυραύλων και drones προς αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις στο Ιράκ και το Μπαχρέιν, ενώ επιθέσεις σημειώθηκαν και εναντίον στόχων στο Κατάρ και τη Σαουδική Αραβία. Η αλυσίδα των επιθέσεων δείχνει ότι η σύγκρουση αποκτά ολοένα και πιο περιφερειακά χαρακτηριστικά, αυξάνοντας τον κίνδυνο γενικευμένης ανάφλεξης στη Μέση Ανατολή.
Σε αυτό το εκρηκτικό περιβάλλον, τα Στενά του Ορμούζ μετατρέπονται σε κομβικό σημείο της διεθνούς αντιπαράθεσης, με την ενεργειακή ασφάλεια του πλανήτη να βρίσκεται πλέον στο επίκεντρο της γεωπολιτικής σύγκρουσης.
