Πολιτική(οι) τελικά για τον Πειραιά, ή ρεαλισμός;

Παρασκευή, 29 Απρίλιος 2022 13:13
Του Ζαφείρη Σπυριδάκη
 
Οι δημοτικές εκλογές, παραδοσιακά, διέφεραν και διαφέρουν από τις κλασσικές βουλευτικές που για λίγο ο ευσεβής ψηφοφόρος, νιώθει πως έχει(;)  την κατάσταση στα χέρια του και την ψευδαίσθηση ότι ανεβοκατεβάζει κυβερνήσεις!
 
Στις δημοτικές εκλογές, όλοι είναι πιο κοντά στις εξελίξεις, οι υποψήφιοι δημοτικοί σύμβουλοι, λίγο πολύ γνωστοί με τους δημότες και ο Δήμαρχος, πιο κοντά στον κόσμο και πιο προσεγγίσιμος.
Κι αν τα βουλευτικά γραφεία δέχονται καθημερινά επισκέψεις ψηφοφόρων για ρουσφέτια, στους Δήμους τα πράγματα είναι λιγότερα πολιτικά και πιο πολύ ρεαλιστικά.
 
Στα του Πειραιά το στοίχημα όταν ανακοινώθηκε η υποψηφιότητα Μώραλη, ήταν αν ο Πειραιώτης θα επιλέξει την … σταθερή αξία, εκείνη της πολιτικής εμπειρίας που είχε ο Βασίλης Μιχαλολιάκος, ή θα εμπιστευόταν και εν τέλει θα ρίσκαρε σε έναν πιο νέο και με καμία σχέση με την πολιτική μέχρι τότε, Γιάννη Μώραλη.
 
Άξιζε το ρίσκο;
 
Ξεκάθαρα η πρώτη αντίδραση κάποιου που ζει καθημερινά την πόλη, είναι ναι. Άξιζε.
 
Και αν στην αρχή υπήρχε ο εως και δικαιολογημένος προβληματισμός για το αν γίνεται ν αλλάξει ο Πειραιάς προς το καλύτερο, τα αποτελέσματα και οι πράξεις των τελευταίων ετών, δείχνουν πως όντως αλλάζει.
 
Αφήνω στην άκρη το θέμα της καθαριότητας, κάτι που θεωρείται αυτονόητο, όχι για τον Πειραιά αλλά για όλους τους δήμους, και βάζουμε κάτω αυτά που έχουν αλλάξει ή τείνουν ν αλλάξουν την πόλη.
 
Αν έχει περπατήσει κανείς τελευταία στην περιοχή του Παπαστράτου, θα δει μια εντελώς άλλη περιοχή. Με σύγχρονα κτίρια και γραφεία που έχουν αλλάξει την όψη της ξεχασμένης μέχρι χθες περιοχής.
 
Τα έργα στην περιοχή του Αγίου Διονυσίου προχωρούν με γοργούς ρυθμούς και το πάντρεμα του σύγχρονου με το παραδοσιακό στοιχείο, θα φανεί σε λίγο καιρό.
 
Ο Πύργος ομορφαίνει!! Μέρα νύχτα αυτό το φάντασμα κτίριο – ντροπή του Πειραιά οικοδομείται και καλλωπίζεται, με σκοπό να γίνει το έμβλημα του λιμανιού και η πρώτη εικόνα που θα παρατηρεί ο επιβάτης του πλοίου που θα δένει.
Όλοι έχουν δει τις μακέτες με την τελική του μορφή, κάτι που μας κάνει ανυπόμονους και να περιμένουμε τη στιγμή που θα ανέβουμε μέχρι τον τελευταίο όροφο του κτιρίου για να μας …κοπεί η ανάσα από την θέα!
 
Το τραμ που μας ταλαιπώρησε τόσο, πήρε επιτέλους μπρος. Μεγάλωσαν τα πεζοδρόμια στους κεντρικούς δρόμους απ όπου περνάει και γίνεται κι αυτό σημείο αναφοράς.
 
Τα έργα του μετρό ολοκληρώνονται. Στην Ζέα και το Τουρκολίμανο, ο Πειραιώτης και ο επισκέπτης, βρίσκει την ηρεμία και την νησιώτικη εικόνα που του λείπει.
Ειδικά το Μικρολίμανο, είναι απλά μαγεία! Κάτι που τόσα χρόνια πάλευαν οι προηγούμενοι, συνέβη μέσα σε έναν χρόνο. Τα παραπήγματα γκρεμίστηκαν και ο κόσμος επιτέλους έχει πρόσβαση στη θάλασσα.
 
Οι πλατείες σουλουπώθηκαν και τελευταία γίνεται μεγάλη προσπάθεια να αξιοποιηθούν τα εγκαταλειμμένα κτίρια.
 
Τα δε δημοτικά τέλη έχουν μειωθεί αισθητά είναι αλήθεια.
 
Μα είναι τόσο ωραίος ο Πειραιάς θα αναρωτηθεί κάποιος,  που δεν έχει ούτε ένα πρόβλημα;
 
Όχι. Έχει και μάλιστα αρκετά. Είναι όμως συνδυασμός αρμοδιοτήτων που το … αθάνατο ελληνικό δημόσιο δυστυχώς καθυστερεί την επίλυση των θεμάτων.
 
Το κυκλοφοριακό για παράδειγμα. Είναι ένα αγκάθι που  ψάχνει λύση. Είναι όμως και θέμα παιδείας των οδηγών. Κανένας δήμος στον κόσμο δεν φταίει, όταν ο ανόητος «μάγκας» οδηγός, παρατάει το όχημά του στη μέση του δρόμου γιατί έτσι γουστάρει.
 
Ίσως εδώ ο Δήμος θα πρέπει να αναζητήσει χώρους δωρεάν πάρκινγκ στην είσοδο ενδεχομένως της πόλης, ώστε να λυθεί αυτό το θέμα.
 
Οι λακκούβες στους δρόμους. Μάστιγα. Πρέπει όμως να επέμβει το αρμόδιο Υπουργείο. Δεν είναι μόνο θέμα του Δήμου.
 
Θα μπορούσαν να γίνουν περισσότερα ή νωρίτερα όλα αυτά;
 
Ίσως. Μη ξεχνάμε όμως πως επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ μπήκαμε σε ακόμη ένα μνημόνιο. Η άντληση χρημάτων για κάθε Δήμο είχε γίνει σχεδόν αδύνατη.
 
Το ερώτημα που προκύπτει λοιπόν, είναι αν στις επόμενες εκλογές οι Πειραιώτες θα εμπιστευθούν για τρίτη θητεία τον Γιάννη Μώραλη, ή θα πάνε σε κάποια άλλη λύση, πολιτική ή όχι.
Με τα μέχρι τώρα δεδομένα δεν φαίνεται πως θα υπάρχει κάποια πολιτική λύση απέναντι. Δεν φαίνεται δηλαδή στο προσκήνιο να «παίζει» το όνομα κάποιοι ενεργού πολιτικού που θα είναι απέναντι στον Μώραλη.
 
Ο Μώραλης είναι σίγουρο πως θα είναι και πάλι υποψήφιος. Σίγουρο είναι επίσης πως έχει φτιάξει μια ομάδα που φαίνεται ότι δουλεύει καλά κι έχει βρει τα … πατήματά της, όπως λένε και στην ποδοσφαιρική διάλεκτο.
 
Μαθαίνω δε, πως ετοιμάζει προσθήκες με ανθρώπους της λεγόμενης πιάτσας. Ανθρώπους όχι μόνο αγαπητούς στον κόσμο και αυτούς που αποκαλούμε της διπλανής πόρτας, αλλά και ικανούς που έχουν αποδείξει μέχρι τώρα τις ικανότητές τους στους χώρους εργασίας τους.
 
Το φθινόπωρο είναι κοντά. Θα αρχίσει σιγά σιγά η προεκλογική περίοδος και θα ξεκαθαρίσει με ποιους θα πορευθούμε το επόμενο διάστημα.
 
Το σίγουρο είναι πως η νέα εποχή που οραματίζονται οι Πειραιώτες, είναι κοντά και οι αποδείξεις είναι πια ορατές μπροστά μας!