Πεθαίνοντας στη Φολέγανδρο!

Παρασκευή, 02 Ιούνιος 2017 05:57
Του Ζαφείρη Σπυριδάκη
 
Μόνο οργή μπορεί να προκαλέσει το περιστατικό της άτυχης γυναίκας από τη Φολέγανδρο, που ξεψύχησε περιμένοντας το ελικόπτερο για τη μεταφορά της σε νοσοκομείο.
 
Θυμάμαι κάποτε, στα παλιά χρόνια του ρεπορτάζ, που κάποιοι πολιτικοί που σώζουν κατά καιρούς τη χώρα, είχαν ξεσηκωθεί όταν έμαθαν από τις τηλεοράσεις, ότι οι κάτοικοι του Καστελόριζου, όταν θέλουν γιατρό, πετάγονται απέναντι στην Τουρκία.
 
Γι αυτούς δηλαδή, τους πολιτικούς, θα έπρεπε να κάτσουν να πεθάνουν στο τόπο τους!
 
Χωρίς ίχνος διάθεσης ισοπέδωσης των πάντων, το πολιτικό προσωπικό της χώρας τα τελευταία 20 χρόνια, είναι ανίκανο.
Δεν θα μπω στις λεπτομέρειες του πως μας οδήγησαν εδώ που μας οδήγησαν, αλλά θα μείνω σ αυτό που έχει υποχρέωση, το κράτος να κάνει για τον πολίτη. Να τον προστατεύσει!
 
Το πιο απλό, αλλά και πιο σύνθετο πράγμα που μπορεί να ανατεθεί σε έναν πολιτικό. Και δεν είναι μομφή για τον Πολάκη. Γιατί στη θέση του Πολάκη θα μπορούσε να είναι ένας άλλος υπουργός υγείας, ένας άλλος υπουργός δημόσιας τάξης κοκ.
 
Η προστασία του πολίτη σε όλα τα επίπεδα, ενώ σε άλλες χώρες είναι αυτονόητη, στη δική μας χώρα, μοιάζει να είναι τζόκερ.
 
Είσαι τυχερός κι έχεις μπάρμπα στη Κορώνη; Ή έχεις λεφτά στην άκρη για τη δύσκολη στιγμή. Μπορεί και να σωθείς.
Είναι δυνατόν το 2017 και στην αρχή της τουριστικής περιόδου να μην έχουν λυθεί τα προβλήματα με τους γιατρούς στα νησιά της χώρας;
Είναι δυνατόν ένας άνθρωπος να αιμορραγεί και να μην υπάρχει η στοιχειώδης φροντίδα, ώσπου να έρθει εκείνο το έρμο το ελικόπτερο για να μεταφέρει τον ασθενή σε ένα νοσοκομείο;
Είναι δυνατόν ακόμη και στα μεγάλα δημόσια νοσοκομεία της πρωτεύουσας, αν χρειάζεται να νοσηλευτείς και να σου λένε φέρε κουβέρτες και σεντόνια απ το σπίτι σου, ή τράβα αγόρασε γάζες;
 
Πόση ξευτίλα πια γι αυτό ελληνικό κράτος πρόνοιας;
 
Η μάνα που έφυγε στην Φολέγανδρο στα 57 της μόλις χρόνια, θα μπορούσε να είναι η μάνα η δική σου, η δική μου του καθενός.
Έφυγε μπροστά στα μάτια των ανήμπορων παιδιών της, εκλιπαρώντας για βοήθεια.
 
Ο έλληνας φορολογούμενος που όλα τα χρόνια, αλλά ιδιαίτερα τα τελευταία εφτά της κρίσης, έχει ξεζουμιστεί από τους φόρους, οι οποίοι τελικά όπως αποδεικνύεται δεν πηγαίνουν για το χρέος αλλά για τους χαραμοφάηδες, έχει μία και μόνη απαίτηση.
 
Να τον προσέξει το κράτος, όταν έρθει η ώρα.
 
Ξέραμε ότι το κράτος, έχει τις λεγόμενες γραφειοκρατικές αγκυλώσεις, με τις καθυστερήσεις σε όλα τα επίπεδα. Τώρα ξέρουμε ότι είναι και εγκληματίας.
Άφησε έναν άνθρωπο να πεθάνει, επειδή κάποιοι δεν έχουν κάνει τον παραμικρό σχεδιασμό για την υγεία στα απομακρυσμένα νησιά.
Θα μου πεις, η Φολέγανδρος είναι το μοναδικό νησί με προβλήματα; Σαφώς και όχι. Υπάρχουν και μεγαλύτερα νησιά ή κωμοπόλεις ακόμη στην ηπειρωτική χώρα που οι ελλείψεις είναι τεράστιες. Αλλά στη στεριά λες, πως έστω μ ένα αυτοκίνητο ο ασθενής μπορεί να τα καταφέρει.
 
Στη θάλασσα όμως, είναι δυνατόν να μην έχεις μεριμνήσει όχι μόνο για τους δύσκολους χειμώνες, αλλά και για την τουριστική περίοδο του καλοκαιριού;
 
Ζούμε σε μια χώρα, που τσίπα και πολιτικοί είναι έννοιες άγνωστες.
Ποτέ δεν θα δούμε μια παραίτηση ευθιξίας, ή έναν πολιτικό διωγμό από τη δικαιοσύνη, γιατί το άσυλο προστατεύει τους «ευλογημένους».
Τα προβλήματα του ο κόσμος καλείται να τα λύσει με όποιο τρόπο εκείνος μπορεί.
 
Δυστυχώς. Αυτοί είμαστε και όταν αλλάξουμε, κανείς δεν γνωρίζει αν θα ζούμε, για να δούμε την Ελλάδα, μια κανονική ευρωπαϊκή χώρα!