Ένας Ομπάμα δεν φτάνει!

Τετάρτη, 16 Νοέμβριος 2016 09:04
Του Ζαφείρη Σπυριδάκη
 
Ήρθε ο Μπαράκ, λοιπόν, ταλαιπωρήθηκαν οι αθηναίοι στους δρόμους, όμως η κυβέρνηση και ο Έλληνας, πήραν αυτό που ήθελαν.
 
Το κακό, όλο αυτό το διάστημα της κρίσης, ακούμε μόνο λόγια. Από έργα, δεν!
 
Την ώρα που ο συμπαθής πρόεδρος της Αμερικής χθες, «τα έχωνε» σε Μέρκελ και Σόιμπλε με το γάντι για το χρέος που πρέπει να μειωθεί, την ίδια στιγμή σε μια άλλη γωνιά της Αθήνας, το ΔΝΤ, η αμερικάνικη βοήθεια δηλαδή, ζητούσε από την νεαρά υπουργό εργασίας, να προχωρήσει σε ομαδικές απολύσεις και περικοπές.
 
Αλήθεια υπάρχει έστω κι ένας πολίτης αυτής της χώρας, που να πιστεύει ότι θα σωθούμε από τον κάθε Ομπάμα που επισκέπτεται σαν τουρίστας τη χώρα μας;
 
Γιατί αυτό κάνει ο Μπαράκ.
Τελειώνει η θητεία του, βλέπει τον Παρθενώνα, τρώει και μια φρεσκότατη σφυρίδα, λέει αυτά που θέλει να ακούσει ο έλληνας και επιστρέφει στη γειτονιά του, ανανεωμένος και ήρεμος δίνοντας και την υπόσχεση στον εαυτό του και την γυναίκα του, ότι θα ξαναγυρίσει για να δει και η Μισέλ, τις ομορφιές τούτης της χώρας!
 
Ωραία και όμορφα τα λόγια. Ακόμη και από τους ευρωπαίους.
 
Πόσες φορές έχουμε ακούσει ότι οι έλληνες έχουν κάνει θυσίες; Ότι οι μεταρρυθμίσεις πάνε καλά, αλλά χρειάζονται ακόμη περισσότερα. Ότι βρισκόμαστε στο σωστό δρόμο!
Για να μη μιλήσω για τους εγχώριους «σωτήρες» οι οποίοι βλέπουν ότι όλα είναι ρόδινα κι ότι η ανάπτυξη μας χτυπάει την πόρτα;
 
Αφού λοιπόν όλα είναι καλά, εγώ ο αφελής να κάνω μια απλή ερώτηση;
 
«Γιατί έχουμε ακόμη capital controls»;
 
Το πιο απλό θέμα που έχει «γονατίσει» την αγορά, γιατί δεν το αντιμετωπίζουν εκείνοι που κυβερνούν ώστε να πάρει μια ανάσα η αγορά;
Δεν λέει κανείς να αρχίσουν οι τράπεζες πάλι να μοιράζουν χρήμα δεξιά κι αριστερά μπας και ο μικρομεσαίος πληρώσει τίποτα από τις υποχρεώσεις.
Γιατί προφανώς και όλοι πλέον δουλεύουν, όχι για να βάλουν κάτι στην άκρη και να επενδύσουν στην επιχείρησή τους, αλλά για να πληρώνουν τα χαράτσια που ήρθαν για να μείνουν!
 
Και, ίσως να γίνομαι κουραστικός. Γιατί θέλω να ξαναρωτήσω όλους εκείνους που κυβερνούν στα χρόνια της κρίσης. Μιλώ για τα κόμματα. Όχι για τα πρόσωπα.
Γιατί αφού δεν μπορεί κανένα κόμμα να μας βγάλει από αυτό το τέλμα αποδεδειγμένα πια, γιατί δεν μαζεύεστε όλοι σας σ ένα τραπέζι να φτιάξετε μια κυβέρνηση εθνική μπας και δούμε κάποια αλλαγή;
 
Το λέει ο Λεβέντης και τον χλευάζουν ότι έχει εμμονή με την οικουμενική.
 
Αν όμως υπάρχει έστω κι ένας που θα με πείσει ότι μπορεί ένα κόμμα μόνο του, που έχει τόσο κόσμο να τακτοποιήσει, ότι θα καταφέρει να λύσει το πρόβλημα, τότε να πάμε στα μοναστήρια να κλειστούμε!
 
Ο Ομπάμα ήρθε και τα είπε. Πιθανά να έρθει αργότερα ο Τραμπ ή ο νέος Γάλλος ή Γερμανός πρωθυπουργός, που θα προκύψουν από τις εκλογές του νέου έτους.
 
Το ερώτημα που παραμένει είναι, εμείς είμαστε αποφασισμένοι να σώσουμε τους εαυτούς μας ή μόνο τα τομάρια μας;;;