Δεν μπορεί να μην υπάρχει τρόπος να το αλλάξεις!

Σάββατο, 16 Ιούνιος 2018 09:48
Του Ζαφείρη Σπυριδάκη
 
Όλοι οι έφηβοι, συμπεριλαμβανομένου και του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα, όταν έβραζε το αίμα μας, είχαμε εικόνισμα στα δωμάτια τη φωτογραφία του Τσε.
 
Δεν ξέρω αν ο Αλέξης την έχει ακόμη!
 
Τότε που κάναμε όνειρα για την ζωή κι έναν καλύτερο κόσμο. Σε άλλες εποχές, οι έφηβοι σαν τον Τσε, που παρέμειναν έφηβοι, πιστοί στις αξίες και τα ιδανικά τους, πράγματι προσπάθησαν ν αλλάξουν τον κόσμο.
 
Και δεν ήταν μονάχα ο Τσε. Οι Pink Floyd ήθελαν με τα ανατρεπτικά τους τραγούδια να αλλάξουν το εκπαιδευτικό σύστημα για να βγαίνουν μαθητές σκεπτόμενοι άνθρωποι και όχι ... τούβλα, ο Τζον Λένον ύμνησε την ειρήνη και το πλήρωσε, κάποιοι λίγοι πολιτικοί επιχείρησαν ν αλλάξουν τα δεδομένα...!
 
Από τα μέσα της δεκαετίας του 60, πολύ δε περισσότερο τη δεκαετία του 70, κάποιοι «φωτισμένοι» άνθρωποι έβλεπαν αυτό που έρχεται και προσπάθησαν να προειδοποιήσουν τον κόσμο μέσα από τραγούδια, ταινίες  αλλά και μεμονομένες κινητοποιήσεις. Άλλοτε μικρότερες άλλοτε μεγαλύτερες.
 
Πλέον στο σήμερα, είναι ξεκάθαρο πως ο ... κυρίαρχος λαός, απλά υπομένει πολιτικές που του επιβάλλονται, στέκοντας ανήμπορος μπροστά σε ένα τέρας με πολλά κεφάλια!
 
Εγκλωβισμένος σε οικονομικούς όρους που γνωρίζουν πολύ καλά οι τραπεζίτες του κόσμου, αλλά είναι σαν τα ψιλά γράμματα των τραπεζών για τον απλό πολίτη, παλεύει καθημερινά για την αξιοπρέπειά του.
Κι έτσι φτάσαμε στο σημείο να έχουμε πολίτες που χρωστούν παντού, δικαιολογώντας έτσι τα μνημόνια που δίνουν το δικαίωμα στον καθένα Ρένγκλινγκ να λέει πως μαζί θα πάμε μέχρι το 2059!
 
Είναι τόσο σίγουροι αυτοί οι τεχνοκράτες του συστήματος, που γνωρίζοντας πως οι ίδιοι θα έχουν φύγει από τη ζωή, εντούτοις η κατάσταση θα είναι ίδια γιατί έτσι έχει αποφασιστεί και δεν αλλάζει  η διαδικασία!
 
Κι όμως, κανείς δεν ενοχλείται. Ή μάλλον , όλοι ενοχλούνται, αλλά βρισκόμαστε στην χειρότερη κατάσταση που μπορεί να βρίσκεται ένας άνθρωπος. Της αποδοχής της μοίρας. Χωρίς πάλη, χωρίς κουράγια!
 
Κι όμως, κάποιες στιγμές αναρωτιέσαι. Μα δεν μπορεί ν αλλάξει αυτό;
 
Δεν μπορεί πρέπει να υπάρχει κάποιος τρόπος.
 
Φυσικά όχι με τις γελοιότητες που λένε οι χρυσαυγίτες.
 
Ψυχραιμία, μυαλό και παιδεία!
Είναι ο μόνος τρόπος ν αντιμετωπίσεις το τέρας.
 
Το υπάρχον πολιτικό προσωπικό είναι δεδομένο πως είναι ανίκανο ν αντιμετωπίσει την κατάσταση. Το να δημιουργείς πλεόνασμα από υπερφορολόγηση, δεν είναι απαραίτητο να είσαι υπουργός για να το πετύχεις. Ο καθένας μπορεί να το κάνει.
 
Είμαστε εγκλωβισμένοι σε ένα πολιτικό σύστημα, που όπως αποδεικνύεται τελικά δεν είναι έξυπνοι. Κλείνουμε 10 χρόνια οικονομικής κρίσης κι ενώ άλλες χώρες με τα ίδια προβλήματα έχουν περάσει σε άλλες διαστάσεις, εμείς ακόμη συζητάμε για το αν θα έχει καντίνα  το Ελληνικό.
 
Καθηλωμένοι στις αγκυλώσεις του ελληνικού δημοσίου, παλεύουμε καθημερινά με το τέρας της γραφειοκρατίας παντού. Από μια μεγάλη επένδυση, μέχρι τις ουρές για να βγάλεις ένα εισιτήριο στο μετρό.
Δεν μας εκπλήσσει απολύτως τίποτα, γιατί οι «φωστήρες» του οικονομικού επιτελείου, επινοούν τρόπους φορολόγησης κάθε μέρα. Και σ αυτό πράγματι τους βγάζεις το καπέλο. Είναι το μοναδικό πράγμα που κάνουν καλά.
 
Αλλάζει αυτό;
 
Ίσως.
Αν βρεθούν κάποιοι άνθρωποι που θα αποφασίσουν να ασχοληθούν με τα πραγματικά προβλήματα της χώρας και να τα λύσουν, χωρίς να εξαρτώνται από κάθε λογής κομματόσκυλα ή συμφέροντα.
 
Αν έχουν τις αληθινές γνώσεις που θα εφαρμόσουν στο μοντέλο που ταιριάζει στην Ελλάδα.
Αν τέλος, είναι αποφασισμένοι να τα βάλουν μ αυτό το τέρας, με επιχειρήματα και πράξεις.
Θα υπάρξει άραγε όσο εμείς είμαστε εν ζωή, ένας τέτοιος πολιτικός φορέας, που δεν θα έχει καμιά κομματική ή ιδεολογική ταμπέλα και θα βάζει πάνω απ όλα το συμφέρον του πολίτη;
 
Ουτοπία, μπορεί κανείς να πει.
Όμως ας δούμε και κάτι άλλο σ αυτή τη χώρα. Μια ζωή, οι ίδιοι και τα ίδια. 
Μη μας κακοφανεί μόνο που θα αλλάξουμε συνήθειες αν η ουτοπία, γίνει καμιά μέρα πραγματικότητα!