Ανάξιοι πολιτικοί άνδρες(;) κρατούν τις τύχες του κόσμου!

Δευτέρα, 16 Οκτώβριος 2017 08:10
Του Ζαφείρη Σπυριδάκη
 
Η γενιά μας, είχε την τύχη να δει πολιτικούς άνδρες που πέρα από τις προσωπικές ή κομματικές προτιμήσεις του καθενός μας, είχαν απίστευτο, πολιτικό ανάστημα.
Ανεξάρτητα από το αν συμπαθούσε ή όχι κανείς τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, δεν μπορεί να μη του αναγνωρίσει την πολιτική πυγμή του και τη στάση του ενάντια και τότε στις αρνητικές φωνές,  για την ένταξη της χώρας μας στην ΕΟΚ.
Ή όσο κι αν κανείς μπορεί να καταλογίσει άπειρα λάθη στον Ανδρέα Παπανδρέου, δεν γίνεται να μην του αναγνωρίσει την ανδρεία του στα εθνικά θέματα στις κρίσεις με την Τουρκία.
 
Τσάτσος, Στεφανόπουλος, Κύρκος, Φλωράκης και τόσοι άλλοι, που ο λόγος τους και μόνο σε καθήλωνε. Μιλούσαν όμως και οι πράξεις τους.
Και δεν έδιναν στους συνομιλητές τους κανένα δικαίωμα αμφισβήτησης ή χλευασμού.
 
Υπήρχε για παράδειγμα περίπτωση, κάποιος Ντάισεμπλουμ, Τρισέ, Μοσκοβισί, ή ακόμη κι αυτός ο σκληρός Σόιμπλε, να κάνουν το πάρτι που κάνουν σήμερα, αν είχαν απέναντί τους έναν Ανδρέα, ή έναν Καραμανλή;
 
Πολύ αμφιβάλλω.
 
Η αλήθεια είναι βέβαια, πως απέναντί τους, οι έλληνες πολιτικοί του τότε, είχαν ανάλογα «ιερά τέρατα», που ήταν πολιτικοί της ίδιας γενιάς και γαλουχημένοι από τις στάχτες του πολέμου. Θάτσερ, Μιτεράν, Ντ Εστέν και λοιποί ευρωπαίοι ηγέτες είχαν κοινό όραμα για την Ευρώπη πριν εμφανιστούν οι ατσαλάκωτοι γραβατωμένοι τεχνοκράτες των Βρυξελλών που ορίζουν πλέον τα πάντα από ένα pc, μετρώντας ευρώ και όχι ψυχές!
 
Η Ευρώπη και γενικότερα ο κόσμος, έχει ανάγκη από νέους ηγέτες, όχι απαραίτητα στην ηλικία, αλλά από ηγέτες με την καθαρή έννοια της λέξης.
Φυσιογνωμίες που θα εμπνεύσουν και θα σπρώξουν προς τα μπρος τις οικονομίες, μέσα από ρεαλιστικούς στόχους, χωρίς να αμφισβητείται κανένα δικαίωμα των κρατών μελών.
 
Το έλλειμμα ηγετικών φυσιογνωμιών είναι εμφανές και τεράστιο και αποτυπώνεται στα οικονομικά μεγέθη των κρατών. Στην κρίση που δεν μπορεί να ξεπεραστεί, αφού δεν υπάρχει η ανάλογη πολιτική βούληση, μιας και την  μπαγκέτα κρατά πλέον ο εκάστοτε κεντρικός τραπεζίτης, που σε συνεννόηση με τους ισχυρούς, αποφασίζει πότε θα ανοιγοκλείνει το οξυγόνο.
 
Το κακό σε όλη αυτή την ιστορία, είναι πως οι πολιτικοί εκείνοι που αποφασίζουν για το μέλλον όλων μας, δεν λαμβάνουν σοβαρά υπόψη την άνοδο των τελευταίων ετών σχεδόν όλων των ακροδεξιών κομμάτων των κρατών.
Πιθανά να θεωρούν πως είναι απλά μια μορφή διαμαρτυρίας των πολιτών, η οποία θα σβήνει μέρα με την ημέρα. Τα σημάδια όμως δείχνουν άλλα.
Και στα χρόνια της κρίσης αντί αυτό να τους ανησυχεί και να τους υποχρεώσει ν αλλάξουν ρότα, αντίθετα συνεχίζουν με πιο σκληρά μέτρα, ιδιαίτερα για τις πιο αδύναμες χώρες, με αποτέλεσμα να βλέπουμε ότι ακόμη και στην ισχυρή Γερμανία, το κόμμα των νεοναζί, να μπαίνει και πάλι στην Βουλή για πρώτη φορά μετά το τέλος του Β παγκοσμίου πολέμου!
Στην Αυστρία τα ίδια. Στην Γαλλία η Λεπέν έχει πια εδραιωθεί και στις τελευταίες εκλογές λίγο έλειψε να πάρει την εξουσία.
Για να μη μιλήσουμε για τη δική μας Χρυσή Αυγή.
 
Αλήθεια, τι πιστεύουν οι τεχνοκράτες των Βρυξελλών ότι θα συμβεί, αν σε μία από τις λεγόμενες προηγμένες χώρες, πάρει κάποια στιγμή την εξουσία ένα ακροδεξιό κόμμα;
Πως πιστεύουν ότι θα αντιμετωπίσουν θέματα όπως το μεταναστευτικό όταν μια ισχυρή χώρα θα είναι αντίθετη σε όλα όσα πρεσβεύουν μέχρι τώρα;
 
Δυστυχώς, δεν υπάρχουν σχολές πουθενά στον κόσμο για να κάτσουν στα θρανία όλοι εκείνοι πολιτικοί που θέλουν να κυβερνήσουν μια χώρα και να μάθουν όχι πως διοικείται μια χώρα οικονομικά, αλλά πώς να έχει αυτή η κυβέρνησή του, ένα ανθρώπινο πρόσωπο. Για να γίνει αυτό πρέπει ο ίδιος να έχει περπατήσει ανάμεσα στους ανθρώπους. Να αφουγκράζεται την κοινωνία και να μην είναι στον αποστειρωμένο γυάλινο κόσμο των τεχνοκρατών.
 
Δυστυχώς, πολιτικοί και εκτός Ευρώπης, παίζουν με τα κόκκινα κουμπάκια των όπλων, νομίζοντας έτσι πως με την επίδειξη δύναμης, ανυψώνουν τον ανδρισμό τους. Ενώ στην πραγματικότητα συμβαίνει το αντίθετο.
 
Ως πότε όμως όλοι αυτοί πιστεύουν ότι οι λαοί θα συνεχίσουν να είναι κοιμισμένοι και φοβισμένοι, βυθισμένοι στα καθημερινά τους προβλήματα για την επιβίωση;
Το δόγμα των πολιτικών, δώσε λίγη ελπίδα στον λαό και θα τον έχεις υπό τις εντολές σου, βρίσκει εφαρμογή παντού.
 
Οι λαοί όμως από ελπίδα φαίνεται ότι χόρτασαν.
Έναν να τους εμπνεύσει αναζητούν, μπας και αναλάβουν οι ίδιοι  και πάλι τις τύχες στα χέρια τους!